| De
Omma föhlt et als siet Woche,
se hät eso Kribbele en de Knoche.
„Dr Fröhleng kütt!“ hät se
jesaht
on mäkt sech schon emol parat.
Nu brucht se nimmieh lang zo wahde,
dann kann se widder wulacke em Jahde.
Dr Oppa kann widder e Strößke erömjonn,
lösst flöck sinne Kröckstock en de Eck
stonn.
De Mamm hät jetz em Hemp janz vill Hummele,
se moss direktemang op de Kö erömbummele.
Em Kleederkast hät se janix mieh hänge,
dröm moss se sech en jet Neues erinzwänge.
Mr soll et nit jlöwe, jetz es doch dr Papp
am Owend nimmieh möd on schlapp.
Nu moss hä noch e beske flaneere jonn,
vör de Kneip kammer widder drusse stonn.
De Pänz bruche nimmieh vör de Jlotz ze hocke,
hannt sech flöck op dr Spellplatz vertrocke.
Pitterke jöckt rösech eröm mem Rädche,
am dötze es et Schäng-Jüppke mem Annettche.
Dr Joldfesch hät sin Depressijohne verlore
och ons Hamster föhlt sech wie neujebore.
De Katz lösst sech ene Buckel stonn,
ons Fifi well bloß noch Jassi jonn.
De Krokusse send us de Ähd am luure,
bes Ostere kann et nimmieh lang duure.
De Alde, de Jonge, all send se am höppe:
Dr Fröhleng kütt, et es Jubel em Döppe!
Monika Vosss
|